Küçükken yaşadığınız bir çok olay karşısında yeteri kadar üzülmenize izin verildi mi? Ya ağlamanıza? Korkmanıza? Karşı çıkmanıza, itiraz etmenize? Yoksa hep bastırıldı mı?bu duygularınız, tepkileriniz. Anne babanız veya ebeveyniniz (sizi kim yetiştirdiyse) bastırdığı için bu tavırlarınızı, siz de açığa çıkarmamak için çeşitli mücadeleler verdiniz mi?
Duygularımız, tepkilerimiz, tüm tavırlarımız bastırıldığı için bunun böyle olduğunu öğrenip bu yöntemle büyüyoruz. Ve yetişkin olduğumuzda da ne hissettiğimizi, ne istediğimizi, nasıl davranmamız gerektiğini ve çoğu zamanda ne düşündüğümüzü bile bilemiyoruz.
Çocukken geliştiremediğimiz her şeyi yetişkin olduğumuzda geliştirmek durumunda kalıyoruz. Kendi kendimizin ebeveyni oluyoruz. Hep daha derine inmeye çalışıyoruz. Kendimizi yeniden keşfediyoruz. Keşfettiğimizde de şaşkınlığımızı gizleyemiyoruz. Bazen ortaya çıkan manzara bizi oldukça duygusallaştırıyor bazen üzüyor bazen de gülümsetiyor. Ama ne olursa olsun keşfe değiyor.
