Küçükken...

Küçükken yaşadığınız bir çok olay karşısında yeteri kadar üzülmenize izin verildi mi? Ya ağlamanıza? Korkmanıza? Karşı çıkmanıza, itiraz etmenize? Yoksa hep bastırıldı mı?bu duygularınız, tepkileriniz. Anne babanız veya ebeveyniniz (sizi kim yetiştirdiyse) bastırdığı için bu tavırlarınızı, siz de açığa çıkarmamak için çeşitli mücadeleler verdiniz mi?
Duygularımız, tepkilerimiz, tüm tavırlarımız bastırıldığı için bunun böyle olduğunu öğrenip bu yöntemle büyüyoruz. Ve yetişkin olduğumuzda da ne hissettiğimizi, ne istediğimizi, nasıl davranmamız gerektiğini ve çoğu zamanda ne düşündüğümüzü bile bilemiyoruz.
Çocukken geliştiremediğimiz her şeyi yetişkin olduğumuzda geliştirmek durumunda kalıyoruz.  Kendi kendimizin ebeveyni oluyoruz. Hep daha derine inmeye çalışıyoruz. Kendimizi yeniden keşfediyoruz. Keşfettiğimizde de şaşkınlığımızı gizleyemiyoruz. Bazen ortaya çıkan manzara bizi oldukça duygusallaştırıyor bazen üzüyor bazen de gülümsetiyor. Ama ne olursa olsun keşfe değiyor.

Atalarımızdan Miras

Her fikrimizin,davranışlarımızın,yaşadıklarımızın tek sorumlusu biz miyiz? Bazen neden o şekilde hareket ettiğimizi bilmeden adım atarız. Seçimlerimizi yaptığımızda, belli bir bakış açısı getirmeden yaptığımızı fark ederiz. Mantık ve duygularımızla değil bilinmeyen bir sebeple hareket ettiğimizi görürüz. Buna çoğu zaman anlam veremeyiz. 'Öyle işte' der, geçeriz. Bizim bile nedenini bilmeden yaptığımız her şey ve sahiplendiğimiz her bakış açısı, atalarımızdan bize miras. İster bunları tasvip edelim ister etmeyelim..Zamanında bunlarla kavgalarımız bile olmuş olsa atalarımızın fikirlerini,davranışlarını,kurallarını,yaşam biçimlerini,tarzlarını kısacası her şeylerini alıyoruz. Çoğu zaman bunu kabul etmek istemiyoruz. 'Hayır, ben onun gibi düşünmüyorum' dediğimiz oluyor. Ama eninde sonunda görüyoruz ki, biz de onlar gibi davranıyoruz. Onların tepkilerini verip hatta hayatlarına çok benzer hayatlar yaşıyoruz. Bunu en fazla anladığımız an da bizi en çok etkileyen konularda ortaya çıkıyor. En fazla nelerden etkilendiğinize bir bakın. Nelere sinirlenip, hangi konularla uğraşıyor ve yoruluyorsunuz. Bir türlü çözemediğinizi düşündüğünüz neler var hayatınızda..Bunlara dikkat ettiğinizde, anne babanızla veya dedeniz büyükannenizle ne kadar benzer hayatlar yaşadığınızı göreceksiniz. Bu durumu inkar etmenin bir faydasını göremeyeceğiz. Yapmamız gereken şey, ilk önce kabul etmek sonrada yapabileceğimiz değişimler varsa kendi faydamıza bu değişimleri gerçekleştirmek olacaktır.

Tam Olmak İçin

Geçmişimizi ne kadar kabullenebiliyoruz? Herşeyiyle, tüm yaşanmışlığıyla, olduğu gibi..Yok saymadan, üzerini örtmeye çalışmadan,geçiştirmeden..Kabullenmemiz için hep iyi şeyler mi? yaşamış olmalıyız. Her güzelliği kolayca bağrımıza basabiliyoruzda, neden? olumsuz yaşanmışlıklarımızı, yanlışlarımızı, hatalarımızı bir türlü kabul edemiyoruz. Biz her ne kadar üzerlerini örtmeye çabalasakta onlar tüm hızıyla yüzeye çıkıp 'ben buradayım'diyorlar. Adeta gözümüze sokar gibi..Onlar da bize ait..Onlar da bizi biz yapan şeyler..Tıpkı iyi ve güzel yaşanmışlıklarımız kadar..Bizi 'tam' yapmakla kalmayıp yolumuzda daha iyi ilerlememizi sağlıyorlar. Bütünü oluşturan kıymetli parçalar..Siyah-beyaz bir puzzle tablosu düşünün. Tüm beyaz parçaları yerine yerleştirdiniz, siyahlar tablo dışında kaldı. Peki..Şimdi bu tablo tamamlanmış oldu mu? Bizde tıpkı bir puzzle tablosu gibiyiz. Ancak siyah parçalarımızda tabloya dahil olduğunda tamamlanabiliyoruz. Dönüp arkaya baktığımızda ''keşke yaşanmasaydı'' dediğimiz herşey, bizi şu an ki biz yapan, tamamlayan ve daha iyiye taşıyan şeyler. Yaşanmışlığı, tek başına değerlendirmeyelim. Bütüne nasıl bir fayda sağladığına bakıp, kazanımlarımızı görelim. İlk önce buna şükredelim sonra da tüm benliğimizle kabul edelim. Bunu içselleştirdiğimizde yolculuğumuz esnasında taşıdığımız gereksiz yüklerden nasıl da kurtulduğumuzu göreceğiz. Ve bunun bizi ne kadar hafiflettiğini farkedeceğiz. Hafiflemiş olarak devam ettiğimiz bu yolculuk, hem hızlanmamızı hem de yolculuğumuzdan keyif almamızı sağlayacak.

Mutlu Yıllar :)

2015, her isteğinizin gerçekleştiği bir yıl olsun..İstediğiniz herşeyi listeleyin hem de tüm detaylarıyla. Ama bununla yetinmeyin..Neler yapabilirsiniz? Bunları gerçekleştirmek için nasıl harekete geçebilirsiniz? İlk adımınız ne olmalı? Bu sorulara da yanıt verip işe koyulun..İşte o zaman 2015, size istediğiniz herşeyi yaşatabilecek bir yıl haline dönüşecektir.

Hadi! Başlayalım mı?

Boşluğumuz ve Tatminlik Duygusu

Hepimiz içimizdeki boşluğu doldurmakla meşgulüz. Bu boşluk kişilere göre değişiklik gösteriyor. Tatmin duygusunu hangi alanda yaşayamamışsak, o alanı tatmin etmeye çalışıp ona eğiliyoruz. Bazılarımız ailesiyle çok iyi ve sağlıklı bir ilişki kurup sevgi konusunda tatminlik yaşarken bazılarımız iş alanında tatminlik yaşıyor. Bu durumda da boşluklarımız, tatminsiz alanlarımız değişiklik gösteriyor. Bir alanda doymuşluk söz konusuysa diğerlerinde eksik kalma kaçınılmaz oluyor. İşte o zaman devreye girip 'Bu alanıma el atmam lazım'deyip harekete geçiyoruz. Bu konuda herhangi bir şey yapmayan kişiler de var tabi ki. Arkaya atan, yadsıyan..
Neler yapabiliriz? Bu konuyu nasıl ele alabiliriz?
Bence tatmin olmamış alanımızı ortaya çıkarmakla işe koyulabiliriz. Bunu ya bir kağıt kalem yardımıyla yapabiliriz ya da kendimize soracağımız soruları samimice sözlü olarak yanıtlayarak yapabiliriz. Alanımız iş; 'ne istiyorsun?' sorusuna cevabımız gayet açık ve samimiyse, istediğimiz şeye yakın durumda mıyız? Tatminlik yaşıyor muyuz? bunlara bakmalıyız. Veya kadın-erkek ilişkisi..Aile..Sağlık..Para..Kariyer..Huzur..Mutluluk..Kısacası önemsediğimiz her değer için nasıl bir tatminlik yaşamak istiyoruz? Yaşayabiliyor muyuz? Yaşamıyorsak, bu konuda neler yapabiliriz? Bu sorular ve cevaplarla hedeflediğimiz tatminliği yaşamamız mümkün görünüyor. Yeter ki eksik kalan alanımızı bulalım. Kendimize dürüst davranarak bunları ortaya koymaktan çekinmeyelim. İlk önce kabul edelim sonra bu konularda neler yapabiliriz?onlara bakalım.
Her alanımızda tatminlik yaşamak için harekete geçmeye değer..Ne dersiniz?

Dersimizi Aldığımızda...

Sürekli aynı şeyleri yaşadığınızı düşündüğünüz oluyor mu? ''Ben bu filmi daha önce de seyretmiştim''dediğiniz anlardan bahsediyorum. Kişiler farklı, zaman ve mekan farklı ama olayın size verdiği his aynı..Bunu neden yaşıyoruz, hiç düşündünüz mü? Olayları tekrar tekrar yaşamamızın sebebi, hep aynı tepkileri verip çıkaracağımız dersleri çıkaramayıp doğru davranamamızdan kaynaklanıyor. Hep aynı şeylerin başımıza geliyor oluşu, bize bir takım dersler vermek için. Nasıl tepki veriyoruz? O anda karşımızdakine veya duruma karşı tavrımız nasıl şekilleniyor? Hangi yanlış davranışlarda bulunuyoruz? Ve neler hissediyoruz?
Her yaşadığımız soruna veya probleme ilk önce teşekkür ederek başlamamız lazım. 'Teşekkür ederim önüme çıkan sorunlar, beni bu durumla yüzleştirdiğiniz için ve çözmemi sağladığınız için. Artık bu konudaki dersimi almaya hazırım.' İçinde yatan dersi görmeye çalışalım. Kendimize hatta yaşanan olaya tamamen dışarıdan bakıp 'Nedir burada bana anlatılmak istenen?'diye yaklaşalım. Anlatılmak isteneni bulduğumuzda da o konuya derin bir şekilde değinelim. 'Ben başka nerelerde böyle davranıyorum? Bu benim hangi alanlarımı etkiliyor? Bugüne kadar verdiğim tepkilerin dışında nasıl tepkiler verebilirim?' gibi sorularla konuyu detaylarıyla ele alalım. Konumuzun üzerine gidip derinden yüzeye çıkardığımızda da artık bu konuda kendimizi nötrleştirelim. Yani egomuzla veya karanlık yanımızın sesiyle değilde tamamen içimizden geldiği gibi saf,samimi duygularımızla yaklaşımlarda bulunalım. Gerçekten bu konuda nötrleştiğimizde ve dersimizi aldığımıza emin olduğumuzda aynı durumu tekrar yaşamayacağız. Dersimizi almış ve o konuyu kapatmış halde hayatımıza devam edeceğiz. Bu durumu her konuyla ilgili yapabilirsiniz. Size sorun yaşatan olayları arkanızda bıraktığınızda her bir ders sonunda daha büyük ferahlık hissedip daha huzurlu olacaksınız. Bunu deneyimlerinizle sizlerde göreceksiniz.

Ücretsiz ilk koçluk seansı için ulaşın; elcinsasmaz@hotmail.com..